Nowhere, Nevada

Nowhere, Nevada 89

Ka trok het gordijn op en duwde het raam open. De zon was al warm, de lucht niet zo fris als hij verwachtte, en het licht oogverblindend. Hij pakte zijn Polaroids van tafel en keek uit over de woestijn. Al doende masseerde hij de slaapplooien uit zijn wangen, schudde zijn lul uit de verschrompeling, en beklopte buik en borst. Het was nacht geweest en het was morgen geworden: de derde dag. De derde dag in deze negorij vol stekelplanten. Het hele programma ontging hem. Zijn bijdrage was nihil. Hij werd niets wijzer. Twee dagen kwamen nog. Ka sloot het raam weer en liet de zonwering zakken.

Hij liep onder de douche door en ging naar buiten. Zand klonterde aan zijn voeten, zon en bries droogden zijn lijf, boven een verre ochtendmist schemerden bergen. Hij liep een tijdje die kant op maar kreeg toen trek in roerei met worstjes. Zich omdraaiend was het hotel verdwenen. Hij zocht zijn spoor terug, maar het zand schuift en vergeet.

De zon zei hem dat hij links aan moest houden, en even later zag hij een houten bord in de grond geplant: Boredom (pop. 42). De weinige huizen lagen er slaperig bij; er kraaide geen haan en er blafte geen hond, alleen een geit at grijs gras in de berm. De sheriff reed er doelloos rondjes en was blij met werk aan de winkel. Hij parkeerde zijn auto in een wolk van stof dwars voor Ka, stapte breedgeschouderd uit en baste, bars als hij was: ‘What’s up, Stranger?’

Ka sloeg zijn handen voor zijn kruis, wist dat hij geen toereikend antwoord had.

‘Just coming from under the shower, Sir, but meaning no harm to your town.

I am lost in the sands but with your helping hands

I’ll be happy to find my way home

— and breakfast is coming up soon!’

De sheriff haalde zijn handen van zijn holsters en ontspande zichtbaar.

‘This is is the Land of the Free, Stranger, so it’s perfectly fine with me

but you must cover your dick and get out of my town,

in the desert you can do as you please.

Now turn me your ass and go straight out of sight

out there, you’ll find all that you need

— and have a good day!’

Ka dankte de sheriff met een hoofdknik en keerde Boredom de rug toe. Niet ver buiten het dorp wees een wijzer naar rechts de woestijn in: Rawhide 32. Ka stapte nu stevig voort, en een uurtje later, gekleed en hongerig zijn bord vullend aan het ontbijtbuffet, sloeg Bernd hem ferm op de schouder. ‘Wir müssen zurück nach Europa, Junge! De Muur is gevallen! Dit is het begin van de nieuwste geschiedenis!’ ‘Ik bel een taxi naar het vliegveld’, zei Ka, en al snel verdween de woestijn onder hen langzaam uit het zicht.

Reno – Amsterdam / 1989 – 2007

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s